PRAKTYKI RELIGIJNE

Zabawa, tak samo jak praktyki religijne i tworzenie sztuki, dąży na rozmaite, choć pokrewne sposoby, do zjednoczenia i ogól­nej integracji osobowości. Zabawę można na przykład rozumieć jako nić łączącą stosunek jednostki do rzeczywistości wewnętrz­nej z jej stosunkiem do świata zewnętrznego.Patrząc z jeszcze jednego punktu widzenia na to bardzo zło­żone zagadnienie, można powiedzieć, że właśnie w czasie zaba­wy dziecko integruje psychikę z ciałem.Warto byłoby w tym świetle zbadać problem masturbacji czy innych doznań zmysłowych wraz ze świadomym lub nieświado­mym fantazjowaniem, które im towarzyszy i porównać to z pra­wdziwą zabawą, którą władają świadome czy nieświadome myśli, a pokrewne czynności fizyczne są w stanie uśpienia lub zostały włączone w treść zabawy.Kiedy mamy do czynienia z dzieckiem, którego przymusowa masturbacja jest pozornie pozbawiona fantazjowania lub z dzieckiem, którego przymusowe fantazjowanie jest pozor- n i e pozbawione miejscowego czy ogólnego podniecenia cieles­nego, to dopiero wtedy widzimy wyraźnie, że w zabawie występuje zdrowa tendencja do jednoczenia dwóch aspektów życia: fizycznego i psychicznego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*
*
Website